Það eru ellefu ár síðan Anna hætti að vinna. Hefur henni einhvern tíma leiðst á þeim tíma? „Já, já ábyggilega,“ segir hún. „Ég hélt ég væri vel undirbúin en hvenær er maður í raun undirbúin? Ég hef hins vegar passað mig á að hafa alltaf eitthvað fyrir stafni, tekið að mér einhver verkefni eða sinnt fjölskyldunni. Ég á stóra fjölskyldu, fjögur börn, ellefu barnabörn og eitt langömmubarn og það hefur oft komið sér vel í kennslu. Ég hef verið iðin við að aðstoða við heimanám og undirbúning undir próf í tungumálum. Ég var tungumálakennari, kenndi alltaf ensku, stundum  dönsku og að lokum spænsku fyrir byrjendur þannig að ég hef verið betri en enginn í því. En að auki hef ég alltaf fundið mér verkefni.“

Ferðalög eru helsta áhugamál Önnu

Hefur þá verið áfram í vinnu eftir að þú fórst að taka eftirlaun? „Ég átti inni í endurmenntunarsjóði og ákvað að gefa ekki Kennarasambandinu það svo fyrstu tvö árin var í háskólanum og las fög sem vöktu áhuga minn. Ég var í enskri málsögu, enskri bókmenntsögu, spænskri málfræði og spænsku sem talmál. Barnabörnunum fannst fáránlegt að ég færi að læra málfræði þegar ég þyrfti þess ekki og færi í það í fullu námi. Auk þess var ég mikið í sjálfboðavinnu, vann hjá Rauða krossinum við að kenna erlendum börnum íslensku og þeir voru með mjög góða aðstöðu uppi í Gerðubergi og ég var þar í nokkur ár. Svo hættu þeir því miður en ég var um hríð hjá Reykjavíkurborg sem tók við verkefninu. Dóttir mín var að kenna í Langholtsskóla og ég hjálpaði til þar í námsveri fyrir erlend börn.

Þetta var allt launalaus vinna og ég hefði alveg viljað fá borgað því eftirlaun kennara eru ekkert til að öskra af kæti yfir. Ég sótti síðan um og fékk starf við að sitja yfir prófum í HR. Það er auðvitað árstíðabundin vinna, byrjar í nóvember miðsvetrarprófin og svo aftur að vori. Yfirsetan er bara dálítið skemmtileg. Eiginlega ótrúlegt miðað við óróleika minn að ég geti setið kyrr og þegjandi svo klukkutímum skiptir yfir prófunum. Þar er góður félagsskapur, fullt af fólki á mínum aldri. Ég held að það séu um fjörutíu manns sem vinna við þetta og góð aðstaða fyrir okkur í HR, hugguleg kaffistofa og góðar veitingar á morgnana. Þetta er bæði félagslega áhugavert og gaman að kynnast starfsemi þessa skóla. Nú af og til hitti ég gamla nemendur og þeir mjög stoltir halda að ég sé loksins orðin prófessor en átta sig svo á að ég er bara að sitja yfir prófum og ekkert merkilegt við það,“ segir Anna og skellihlær.

Skellti sér í kennaranám um fertugt

Ætlaðir þú að verða kennari? „Nei, aldrei,“ segir hún með áherslu. „Það hefði aldrei hvarflað að mér að ég yrði kennari. Við bjuggum í nokkur ár í New York í Bandaríkjunum og vorum þá með fjögur börn á öllum skólastigum. Þá fór ég að vinna, því ég þarf alltaf að vera vinna, sem sjálfboðaliði í skólanum hjá krökkunum. Ég hjálpaði til við lestur, var með þau úti og á bókasafninu eða bara allt sem til féll. Þarna var ég á aldrinum þrjátíu og fimm til fertugs og fannst þetta svo skemmtilegt, sem það er að vinna börnum, að skömmu eftir að ég kom heim fór ég í Kennaraháskólann.

Eftir að ég kom heim fékk ég enga almennilega vinnu að mér fannst. Ég var með verslunarskólapróf og hafði áður gengið í ágæt störf, gjaldkerastörf og slíkt en þegar þarna var komið sögu bauðst í mesta lagi símavarsla. Margt ungt fólk með viðskiptafræðipróf var á vinnumarkaði og það jafngilti nánast stúdentsprófi eins og það hafði verið metið áður. Þannig að vinnumarkaðurinn hafði breyst og þá skellti ég mér bara í Kennaraháskólann. Ég tók ensku og íslensku þar og var orðin fjörutíu og fjögurra ára þegar ég útskrifaðist og kenndi þangað til ég hætti sextíu og sjö ára.“

Anna með eiginmanni sínum, Eyþóri Ólafssyni.

Bað um vinnu eftir heimsókn í hús allsnægta

Anna byrjaði starfsferilinn sem kennari í Hamraskóla í Grafarvogi. Hann var þá nýr skóli og margt þurfti að móta og byggja upp í starfinu.

„Ég var fyrsti kennarinn til að kenna tungumál í Hamraskóla,“ segir hún. „Ég kenndi ensku og dönsku og þurfti að búa til allt námsefni og það var óhemju mikill skóli. Ég fór svo í heimsókn í enskudeildina Garðaskóla og þau voru með vinnuherbergi, fullt af ýmsum námsbókum, prófum og gögnum. Ég fékk gjörsamlega stjörnur í augun og settist fyrir framan skólastjórann og sagði: „Get ég fengið vinnu hérna?“ Þetta var hús allsnægta. Ég beið í ár þá hætti ein vegna aldurs og hringt var í mig. Maður verður að bera sig eftir björginni.“

Hún er glettnisleg á svipinn þegar hún segir þetta en það er vel hægt að setja sig í þau spor að vera nýútskrifaður kennari og takast á við svo stórt verkefni sem beið hennar. Garðaskóli varð svo vinnustaður hennar þar til hún eftirlaunaaldri var náð og henni líkaði þar einstaklega vel. Þú ert alltaf að læra og alltaf að leita að vinnu en áttu þér eitthvert tómstundagaman?

„Ég ákvað þegar ég hætti að vinna að segja aldrei nei þegar ég fengi einhver tækifæri svo ég hef gert ýmislegt. Ég var meðal annars statisti í bíómynd sem Solveig Anspach gerði hér á landi, sú flotta franska kona, í mjög fínni mynd um ráðstefnu sundkennara, L’ Effet Aquatique. Ég sá ekki myndina fullgerða en vinkona mín spurði mig mörgum árum síðar hvort það gæti verið að hún hefði séð mig í bíómynd. „Ég var að horfa á franska bíómynd,“ sagði hún. „Getur verið að þú hafir verið ráðstefnugestur?“ Já, já, ég viðurkenndi það.

Ég er hins vegar óborganlegur lestrarhestur og maður er alltaf svolítið vandræðalegur að viðurkenna það vegna þess að þá hangir maður, er ekki að gera neitt að annarra mati. Ef einhver kæmi heim til mín og ég sæti og væri að prjóna væri sagt: O, hvað þú ert dugleg. En þegar ég ligg uppi í sófa og les talar enginn um dugnað. Ég er líka mikill göngugarpur og útihross. Er ekki í neinum fjallgöngum en ég labba mikið um utandyra um borg og bí. Þess utan ver ég miklum tíma í dægradvöl og hversdagslífið með fjölskyldunni. Ég á mér bara svona venjulegt líf.

Ég á mér ekkert svona tómstundagaman beinlínis. Ég er í golfi en er bæði áhugalítil og metnaðarlaus en er samt í golfi. Það eru svo margir sem ég þekki í þeirri íþrótt og það er bara gaman að vera með en ég er víðáttuléleg. Það gerir hins vegar ekkert til.“

Önnu fannst óskaplega skemmtilegt að kenna og vera innan um börn.

Á leið til afkomenda Skota í Gallisíu

Ertu með einhver plön um eitthvað skemmtilegt að gera á næstunni? „Ég er búin að vera um árabil meðlimur í samtökum sem heita Home Exchange. Ferðalög eru áhugamál hjá mér og ég er mikill ferðalangur, elska að þvælast um, lesa mér til áður en ég fer og fara á nýja staði. Við höfum átján sinnum skipst á húsnæði við fólk víða um Evrópu, mest Suður-Evrópu. Spánn er mikið uppáhaldsland hjá mér. Ég var þar í eitt ár fyrir tuttugu árum, tók frí frá kennslu og bjó þar í þeirri yndislegu borg Valenciu. Við höfum heimsótt öll horn Spánar og margar borgir.

Í haust erum við búin að fá íbúð í Madrid og í A Coruña í Gallisíu á Norður-Spáni. Þar hef ég aldrei verið áður. Þar er nýtt tungumál og menning. Þar er maður kominn til afkomenda Skota, heyrir í sekkjarpípum og sér mjög sérstaka hluti. Við höfum einu sinni komið til Vigo sem er næsta borg við og þar bar á góma margt furðulegt. Spánn er auðvitað mörg lönd, Baskaland, Andalúsía, Katalónía og fleiri. Það er svo ofsalega margt að sjá og við erum búin að skipta að minnsta kosti tíu sinnum á húsi við fólk á Spáni. Þetta er einstaklega skemmtilegur ferðamáti, bæði ódýr og svo er maður innan um venjulegt fólk. Þú hittir börn á leið í skóla og kerlingar á torginu að kjafta við og vegna þess að ég get alveg bjargað mér á spænsku og allir tala kastílönsku þá kynnist maður heimamönnum mun meira þegar maður býr í venjulegu íbúðahverfi. Þetta er mitt aðaláhugamál myndi ég segja,“ segir hún að lokum og auðséð að tilhlökkunin er mikil að komast út til Gallisíu og kynnast bæði nýju tungumáli og skemmtilegu fólki.

Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.