Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
Á hverjum degi geng ég með hundinn minn um hverfið mitt. Við mætum mörgum á þessum göngum, sumt nágrannar og kunningjar annað ókunnugt fólk. Margir kinka kolli og bjóða góðan dag en aðrir líta ekki upp og strunsa framhjá. Auðvitað er fólki frjálst að heilsa ekki þegar það mætir ókunnugum á göngu en mikið er hitt vinalegt.
Í Harstad í Noregi var fyrir nokkru annarri af tveimur göngugötum bæjarins gefið auknefnið Kveðjugata. Rautt áberandi skilti var sett upp við götuna í því skyni að minna fólk á að heilsa þeim sem það mætti á göngunni. Forkólfar þessa verkefnis vildu með þessu móti fá íbúa og gesti Harstads til að sýna hvert öðru meiri góðvild og hlýju, minna okkur á að við erum öll samferðamenn hér á þessari jörð þótt ferðalagið geti verið miserfitt.
Stjórnendur Akureyrarbæjar og Hafnarfjarðar hafa gengist fyrir svipuðum verkefnum. Flestir muna líklega vel eftir deilum er urðu þegar bærinn ætlaði að hætta að láta rauðu umferðarljósin í bænum mynda hjörtu og snúa aftur að hinum hefðbundna hring. Bæjarbúar máttu ekki heyra á þetta minnst og það sem hafði byrjað sem tímabundið verkefni er nú orðið varanlegt og hluti af bæjarbragnum. Í Hafnarfirði hefur verið komið fyrir hjartalaga krönsum umhverfis litla bekki og þar er vinsælt að setjast með ástvini og láta taka af sér mynd, ömmur og afar með barnabörn, foreldrar með börn, pör að njóta lífsins, unglingar að skemmta sér og ferðamenn að fanga augnablikið eru allt meðal þeirra sem nýta sér þessar fallegu táknmyndir kærleika.
Í gamla daga heilsuðust Íslendingar hvar sem þeir mættust. Bændur á miðjum fjallvegi á leið í kaupstað eða verið, konur á göngu milli bæja, börn að mæta fullorðnum á þorpsgötunni og menn mynntust, eins og það var kallað við kirkjudyrnar á sunnudögum. Þetta var hluti af samfélagsandanum. Aðrir voru áhugaverðir, gaman að hitta þá og ef viðkomandi var ókunnugur var sjálfsagt að spyrja hann hverra manna hann væri, hvaðan hann væri að koma og hvert að fara.
Ég veit af eigin reynslu að það gleður mig í myrkri og kulda klukkan rétt rúmlega sjö að morgni þegar ég fæ bros eða kveðju frá öðrum vegfaranda. Að hitta aðra hundaeigendur er sömuleiðis nánast alltaf skemmtilegt. Hundarnir vilja heilsast og iðulega verður það til þess að eigendurnir taki tal saman og skiptist á reynslusögum af hundahaldi. Þetta hefur þróast út í kunningsskap og jafnvel vináttu í sumum tilfellum. Það er alltaf notalegt að tala smástund um daginn og veginn.
Ég hef hins vegar tekið eftir því að mörg börn og ungmenni verða vandræðaleg þegar maður heilsar. Flest taka þó undir kveðjuna en eru eins og hálffeimin og jafnvel undrandi. Svipurinn segir stundum: „Hver er þessi kerling sem er að heilsa mér? Er hún klikkuð?“ Auðvitað ekki undarlegt þegar haft er í huga að foreldrarnir hafa án efa, réttilega, brýnt fyrir börnunum að gefa sig ekki á tal við ókunnuga og forðast þá helst eins og heitan eldinn á einmanalegum göngustígum snemma morguns. Mér finnst það engu að síður þess virði að heilsa þessum krökkum, brosa og stundum leyfa þeim að klappa hundinum. Þá er verið að viðhalda gamalli og góðri venju. Höldum áfram að heilsast og bjóða góðan dag það góður siður.
