Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar. Að vita hvað maður vill er þrautin þyngri. Oscar Wilde sagði einhverju sinni að þegar guðirnir bænheyrðu okkur refsuðu þeir okkur og flestir vita sennilega hvað hann átti við. Oft er það nefnilega
Dr. Sigrún Stefánsdóttir fjölmiðlaráðgjafi skrifar. Öll eigum við afmæli einu sinni á ári. Það er víst óhjákvæmilegt svo lengi sem við lifum. Sem krakki taldi ég niður dagana og hlakkaði til. Það var ekkert mikið sem gerðist á afmælisdaginn,
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar. Á hverjum degi geng ég með hundinn minn um hverfið mitt. Við mætum mörgum á þessum göngum, sumt nágrannar og kunningjar annað ókunnugt fólk. Margir kinka kolli og bjóða góðan dag en aðrir
Allir deyja en þó öðru vísi en fyrir hundrað árum! Facebook les t.d. ekki dánartilkynningar, veit ekkert um útfarir eða tilfinningar og sorgarvinnu. Samfélagsmiðlarnir halda áfram að minna á afmælisdaga látins fólks nema ráðstafanir séu gerðar. Ef fólk veit ekki
Ellert Grétarsson ljósmyndari skrifar. Góan er framundan, dagarnir lengjast – bolludagur, sprengidagur, og konudagur að baki. Um þessa daga er til skemmtileg limra eftir Hjálmar Freysteinsson: Bollur skal éta á bolludaginn, baunir og saltkjöt á sprengidaginn, en iðrast hann
Dr. Sigrún Stefánsdóttir fjölmiðlaráðgjafi skrifar. Í gær var þrifdagur á heimilinu og við vorum ánægð með okkur þegar því verki var lokið. Úti var snjómugga og glerhálka falin undir mjöllinni. Ekki góð gönguskilyrði en ekta dagur til þess að
Viðar Eggertsson leikstjóri og öldungur skrifar. Það er svo ótalmargt sem maður hefur innbyrt af hugmyndum og reynslu í gegnum ævina og getur litið til þegar maður hefur að baki mikinn árafjölda – og vonandi einnig töluverðan þroska. Allt það
Nanna Rögnvaldardóttir rithöfundur skrifar. Ég er komin heim eftir fimm frábærar vikur í Portúgal, þar af fjórar á Azoreyjum, eina á meginlandinu. Ég flaug frá Ponta Delgada á Sao Miguel 22. janúar til Lissabon – ekki alveg slysalaust reyndar,
Nanna Rögnvaldardóttir rithöfundur skrifar. Nú er ég búin að yfirgefa Azoreyjar – að sinni, langar mig til að segja, því að ég er næstum viss um að ég á eftir að koma þangað aftur. Ég á jú enn eftir
Ellert Grétarsson ljósmyndari skrifar. Fyrir mörgum árum, þegar ég stundaði hellamennsku af miklu kappi, villtist ég eitt sinn niðrí hraunrásarhelli í flóknu völundarhúsi ótal ganga og afkima. Þar ráfaði ég um í myrkrinu í óratíma, örvæntingafullur að finna ekki
Nanna Rögnvaldardóttir rithöfundur skrifar. Já, þá er það Græna eyjan, Sao Miguel, nánar tiltekið stærsti bærinn þar, Ponta Delgada, miðstöð stjórnsýslu Azoreyja og eini bærinn á eyjunum sem hefur yfir sér einhvern borgarbrag, þótt íbúarnir séu ekki nema tæplega
Okkur hefur verið uppálagt að tala ekki mikið um dauðann, sér í lagi í návist barna eða viðkvæmra því dauðinn sé eitthvað hræðilegt og umræða um hann gæti skaðað þá sem á hlýða. Staðreyndin er sú að nákvæmlega jafnmörg tilfelli
Nanna Rögnvaldardóttir rithöfundur skrifar. Ég er mjög ánægð með að hafa valið að heimsækja nokkrar af Azoreyjum – fimm af níu – fyrst ég er hér á annað borð og verð í nærri mánuð. Ef ég hefði ekki gert það
Dr. Sigrún Stefánsdóttir fjölmiðlaráðgjafi skrifar. Einhver klók manneskja sagði mér að það væri hollt að hlæja. Ef það er rétt þá hef ég byrjað árið vel. Við skötuhjúin erum búin að hlæja síðan á nýjárskvöld yfir okkar eigin óförum
