Dr. Sigrún Stefánsdóttir fjölmiðlaráðgjafi skrifar.
Öll eigum við afmæli einu sinni á ári. Það er víst óhjákvæmilegt svo lengi sem við lifum. Sem krakki taldi ég niður dagana og hlakkaði til. Það var ekkert mikið sem gerðist á afmælisdaginn, kannski kaka og einn pakki eða tveir þegar best lét. Aðalatriðið var að dagurinn var staðfesting á því að ég væri einu ári nær því að verða fullorðin.
Ég átti sauðómerkilegt afmæli í síðustu viku sem ég vildi helst gleyma. Því eldri sem ég verð, því minni áhuga hef ég á því að fólki viti af þessum degi. En fésbókin sér um sína. Ég fékk elskulegar kveðjur frá vinum, kunningjum og fyrrum vinnufélögum, bæði hérlendis og erlendis. Auðvitað er gaman að fá kveðjur en líka eitthvað svo vandræðalegt. Ég hef ekki gert neitt til þess að eiga þessar hlýju kveðjur skilið. Ég er bara orðin enn eldri, já, orðin vandræðalega gömul.
Svo vildi til að ég var að kenna þennan dag í Háskólanum á Akureyri. Venjulega fæ ég mér brauðsneið í hádeginu og borða hana í mötuneytinu í góðum félagsskap. En þennan dag laumaðist ég í mötuneytið, keypti sneiðina, lét mig hverfa inn í kennslustofu og át flatbrauðið þar. Þetta gerði ég til þess að sleppa við afmælisathyglina.
En þó að athyglin sé vandræðaleg yrði ég örugglega sár ef enginn myndi eftir deginum. Það á sérstaklega við um nánustu fjölskyldu, sem stóð sig vel að vanda. Ég var boðin í kvöldmat og mátti velja hvað yrði á borðum. Ég valdi sterkan mat frá Asíu, sem var hin fullkomna andstæða við það sem mér þótti best sem stelpa.
Svo gerðust nokkrir atburðir sem gerði þennan dag eftirminnilegan, þrátt fyrir allt. Nemendur mínir þóttust þurfa að skeppa út til þess að safna efni i myndband sem þeir voru að vinna. Eftir smástund birtist hópurinn með kertum skreytta tertu og sungu afmælissönginn. Nemendurnir höfðu farið í Bakaríið við brúnna og fengið þar ráð um hvernig kaka myndi passa mér best! Maður gleymir ekki svoleiðis.
Það voru líka tvær gjafir sem standa upp úr að öðrum ólöstuðum. Önnur var boð í fyrstu ökuferðina með sautján ára gömlum ökumanni. Hin var óvenjuleg. -Amma einu sinni spurði ég hvað ég ætti að gefa þér í afmælisgjöf. Þú sagðir að besta gjöfin væri að ég hætti að naga á mér neglurnar. Hendurnar voru réttar fram og viti menn. Neglur sem áður voru nagaðar upp í kviku voru orðnar hinar myndarlegustu. Þetta er gjöf sem gleður.
Ég get játað það hér og nú að ég skreið glöð upp í rúm um kvöldið en líka ósköp fegin því að það væri ár í næsta afmæli. Þá ætla ég að vera „að heiman“ eins og það er kallað.
