Nanna Rögnvaldardóttir rithöfundur skrifar.
Ég er komin heim eftir fimm frábærar vikur í Portúgal, þar af fjórar á Azoreyjum, eina á meginlandinu. Ég flaug frá Ponta Delgada á Sao Miguel 22. janúar til Lissabon – ekki alveg slysalaust reyndar, því að mér tókst að detta tvisvar á leiðinni, fyrst eldsnemma morguns á regnblautri og hálli steinlagðri gangstétt í Ponta Delgada þegar ég var að drösla töskunni á leigubílastæði. Og svo í rúllustiga (neðst í honum til allrar hamingju) á Lissabonflugvelli. Eða sko, taskan mín datt og ég ofan á hana svo að þetta var henni að kenna en ekki mér. Hún eyðilagðist en ég ekki. Bara peysan mín, sem festist í rúllustiganum.
En þetta slapp nú allt saman og ég hafði afsökun til að kaupa mér nýja tösku, nýja peysu og þar sem nýja taskan var ívið stærri en sú gamla (sem hafði verið troðfull) gat ég leyft mér að skreppa aðeins á útsölur í höfuðborginni og kaupa mér tvo Desigual-kjóla og smávegis fleira. Ég ætlaði sko ekki að versla neitt en þegar maður er á ferðinni á útsölutíma og er allt í einu komin með smávegis töskupláss …
Minnismerkið um landafundi Portúgala og alla sæfarana.
Ég var í Lissabon í fjóra daga og þar rigndi meira en á Azoreyjum. Gerði svosem ekkert markvert þar nema ég fór út í Belém að skoða hið stórfenglega minnismerki um landafundi Portúgala. Ég hef lengi haft mikinn áhuga á landafundatímanum og landafundamönnum svo að það var eitthvað fyrir mig.
Síðustu þrjá dagana í ferðinni var ég hins vegar í Estoi, litlu þorpi rétt fyrir norðan Faro í Suður-Portúgal. Ég hafði ekkert ætlað þangað, ætlaði til Tavira, hafði rekist á mjög gott tilboð á lúxushóteli þar í tengslum við Svartan föstudag fyrr í vetur. En þegar til kom þurfti að loka hótelinu vegna viðhalds (það er í húsi frá 16. öld) og mér var boðið enn meira lúxushótel í sömu keðju þarna í Estoi, Pousada Palacia de Estoi, á sama verði og hitt en enn betra herbergi. Ég þáði það, þóttist vita að það yrði frábær afslöppun áður en ég færi heim – sem reyndist rétt.
Hótelið Pousada Palacia de Estoi, sambland af gömlum og nútímalegum glæsileika.
Aðalbyggingin er sem sagt 19. aldar glæsihýsi (eða höll, eins og nafnið segir) en gistiherbergin eru í nýrri álmu sem fellur þó ótrúlega vel inn í umhverfið og ég fékk stórt herbergi með útsýni yfir appelsínulundi og alls konar lystisemdir, svo að ég naut dvalarinnar sannarlega. Það rigndi alla dagana þrjá en ekki stanslaust svo að ég gekk töluvert um þorpið og skoðaði rómverskar rústir sem eru þarna rétt hjá.
Í appelsínulundunum í Estoi voru trén bókstaflega að sligast undan ávöxtunum.
Ég fór suður eftir með lest, finnst mjög þægilegt að ferðast með lest í Portúgal – já, og athugið eitt: Ef þið eruð að panta lestarferð skuluð þið endilega gá að því hvort er mikið dýrara að ferðast á fyrsta farrými en almennu. Ég borgaði fjórum evrum meira (fyrir 3½ tíma lestarferð) á fyrsta farrými; mun þægilegri og rýmri sæti. Þurfti ekki að fara til baka því að ég flaug heim frá Faro í gegnum Gatwick (gisti þar eina nótt á Premier-hótelinu).
En svo að ég geri nú upp þetta rúmlega fimm vikna ferðalag, eða aðallega mánuðinn sem ég var á Azoreyjum:
Í þjóðgarðinum Ribeira dos Calderoes á Sao Miguel.
Eyjarnar eru yndislegar. Ég er viss um að þær eru enn yndislegri á öðrum árstímum (minni rigning, meiri sól, meira af blómum, eitthvað hlýrra, meiri afþreying í gangi) en þá eru líka fleiri ferðamenn og verðlag á ýmsu er hærra. En þær eru ótrúlega grænar og gróðursælar, mikið af frábærum gönguleiðum, gott fólk, góður matur og gott andrúmsloft. Veðrið er milt (hitinn fór aldrei undir 12 gráður þegar ég var þar).
Ef þið eruð að leita að sólböðum og baðstrandalífi er betra að fara annað – það er svosem til þarna á sumrin en ekki mikið um það. En ef þið eruð að leita að fallegri og fjölbreyttri náttúru, gönguleiðum (einföldum jafnt sem erfiðum), mannlífi, sögu, þess vegna einveru – þá get ég mælt með Azoreyjum af heilum hug.
Það kom mér á óvart hve ólíkar eyjarnar eru hver annarri. Fyrirfram hafði ég einhvernveginn sett þær allar undir sama hatt og jú, vissulega er ýmislegt líkt með þeim en þær eru hver með sínu sniði, allar níu. Eða að minnsta kosti þessar fimm sem ég heimsótti – og ég er eiginlega ákveðin í að heimsækja hinar fjórar seinna og kynnast töfrum þeirra. Og skoða eitt og annað betur á stærri eyjunum, einkum Sao Miguel.
Ég hef verið spurð hvaða eyju mér hafi litist best á en ég get ekki gert upp á milli þeirra. Ég myndi kannski velja Terceira vegna sögunnar og gömlu bygginganna í Angra, Pico vegna hinnar einstöku vínræktarsvæða, Faial vegna strandgötunnar, grasagarðsins og góðra gönguleiða í grennd við bæinn, Sao Jorge vegna náttúrufegurðarinnar og Sao Miguel vegna fjölbreytileikans – en mér fannst þær allar hafa svo marga kosti.
Grasagarðurinn í Horta á Faial.
Ef þið skylduð eiga eftir að leggja leið ykkar þangað og ætlið bara að vera í viku eða svo mæli ég með að halda ykkur við Sao Miguel, en bæta við einni eyju fyrir hverja 2-3 daga þar fram yfir. Ég var lengur, 6-7 daga á Terceira, Pico og Faial, 8 daga á Sao Miguel en bara tvo á Sao Jorge.
En ég var líka önnum kafin við að skrifa, notaði gjarna rigningardaga til þess – og svo kvöld og morgna – og tókst líka að ljúka uppkasti að næstu skáldsögu. Eyjarnar voru frábært umhverfi til skrifta. Ég fór gjarna í langar gönguferðir um miðjan daginn ef ekki rigndi mikið (og eina þar sem rigndi mjög mikið og ég kom heim eins og hundur af sundi dreginn) og þar sem ég var ekki með neinn göngufélaga notaði ég þær til að hugsa um söguna, plana atbuðarás, velta fyrir mér möguleikum – og kom oft heim með nærri fullburða kafla eða kaflabrot í kollinum.
Þetta var einn mesti rigningardagurinn á eyjunum. Samt voru tvær bjartsýnismanneskjur í Horta – ég, sem fór í langa gönguferð, og svo var einhver sem hafði hengt út stórþvott.
Á flestum eyjanna er lítið um ferðamenn á þessum árstíma, nema helst á Sao Miguel, þar var slæðingur – en varla meira en það. Í tveimur tilvikum var ég eini gesturinn á hótelinu eða allavega í álmunni þar sem herbergið mitt var. Á Pico, Faial og Sao Miguel gisti ég í íbúðum og eldaði að mestu sjálf ofan í mig en þegar ég borðaði á veitingahúsum var ég í nokkrum tilvikum eini gesturinn á staðnum, a.m.k. hluta máltíðarinnar. Og einu sinni borðaði ég á fínu veitingahúsi þar sem voru ellefu gestir en sex einkennisbúnir þjónar. Þá var nú snúist í kringum mann.
Ef ykkur þykir erfitt að fara ein(n) út að borða, þá get ég fullyrt að það er ekkert erfiðara að vera ein í salnum en ein við borð. Þægilegra, jafnvel.
Ég hef verið spurð: Og hvað kostuðu nú herlegheitin? Hvað kostar svona ferð, með eyjahoppi eða ferðalögum á milli staða, er þetta ekki rándýrt?
Það finnst mér eiginlega ekki. Ég hefði reyndar á öllum stöðunum getað fundið mun ódýrari gistingu en eins og ég sagði í fyrstu eða annarri greininni (áður en ég fór af stað) reyni ég fyrst og fremst að finna húsnæði – hvort sem það er hótel eða íbúð – sem mér líst mjög vel á og uppfyllir ákveðin skilyrði en er ekkert endilega rosalega ódýrt. Það tókst mér í þessu tilviki, ég var mjög ánægð með allt sem ég hafði valið mér. Ég var snemma á ferðinni að panta en afpantaði seinna í einhverjum tilvikum þegar ég fann annað sem mér leist enn betur á.
Azores Book Hotel, þar sem ég var um jólin. Setustofan var líka bókasafn.
Ég leita hins vegar gjarna að sem ódýrustu flugi (en passa að reikna allan aukakostnað inn í fargjaldið), vil þó helst ekki næturflug eða að koma á áfangastað seint að kvöldi. Ef ég get fundið gistingu á hóteli á flugvellinum eða rétt við hann notfæri ég það mér oft og slepp þá við að koma örþreytt og pirruð á ákvörðunarstað í myrkri.
Heildarkostnaðurinn við flugferðirnar var að þessu sinni um 158.000. Keflavík – Amsterdam – Angra do Heroismo og heimferðin: Ponta Delgada – Lissabon og Faro – Gatwick – Keflavík þar af samtals 108.000. Ég gisti eina nótt á Star Inn við flugvöllinn í Lissabon og aðra á heimleið á Premier á Gatwick (tel það með hótelkostnaði). Flug milli eyjanna var svo samtals um 50.000 (Angra – Madalena, Horta – Ponta Delgado, Ponta Delgado – Sao Jorge, Sao Jorge – Angra – Ponta Delgado). Þetta eru einar tíu flugferðir, meðalverð 15.800 (en svo þarf ég nú að kolefnisjafna þetta eitthvað). Ferjan á milli Madalena og Horta kostaði 6 evrur.
Af því að ég er að segja frá kostnaðinum við Azoreyjaflakkið sleppi ég gistikostnaði vikuna sem ég dvaldi á meginlandinu úr útreikningunum. Gistikostnaður á Azoreyjum og tveimur flugvallarhótelum var samtals 451.400 krónur. Þetta er fyrir 35 nætur, sem þýðir tæpar 13.000 krónur á nótt. Öll herbergin/íbúðirnar sem ég gisti í voru a.m.k. tveggja manna svo að ef ég hefði verið með ferðafélaga hefðum við sloppið með kannski 7.000 kr á mann fyrir nóttina. Ódýrasta gistingin var Ladeira Loft, 100 fm. íbúð í Ponta Delgada, 10 nætur á 89.000, verulega fín íbúð rétt hjá miðbænum með stórum suðursvölum, þvottavél, uppþvottavél og öllum búnaði. Dýrasta gistingin var á lúxushótelinu Terra Nostra Garden Hotel í Furnas, 23.400 fyrir eina nótt (alveg þess virði samt, aðgangur að baðlaugum og öllu innifalinn).
Morgunsólin af svölunum á Ladeira Loft.
Sem sagt, Azoreyjahlutinn af ferðinni var þá um 609.000, eða um 17.400 krónur á dag. Við það bætist auðvitað matarkostnaður (ekki sérlega mikill, ég eldaði líka mikið ofan í mig), skoðunarferðir (tvær, samtals 24.000, önnur að vísu farin í rigningu og þoku svo að ég sá frekar lítið af Terceira en hin, á Sao Miguel, var sannarlega peninganna virði), leigubílar (um 30.000, þar af 12.000 til og frá Furnas, hitt aðallega að og frá flugvöllum), lestarferð (2600 kr, 3½ klst á 1. farrými). Einhverjir smápeningar í aðgangseyri hér og þar (eldri borgarar fá víðast hvar helmingsafslátt).
Svo að nei, mér fannst þetta nú ekkert svo dýrt þegar upp var staðið. Hefði getað verið mun ódýrara – aðallega gistingin – en ég vildi nú bara hafa það nokkuð gott. (Svo bættist við 108.000 í gistikostnað fyrir vikuna í Lissabon og Estoi.)
Svo er bara að fara að hugsa um næstu vetrarferð …
