Ellert Grétarsson
Ellert Grétarsson ljósmyndari skrifar.
Góan er framundan, dagarnir lengjast – bolludagur, sprengidagur, og konudagur að baki. Um þessa daga er til skemmtileg limra eftir Hjálmar Freysteinsson:
Bollur skal éta á bolludaginn,
baunir og saltkjöt á sprengidaginn,
en iðrast hann má
maðurinn sá
sem át konuna sína á konudaginn.
Einn af mörgum kostum þess að vera einhleypur er sá að maður er alveg laus við þá örvæntingu og sálarangist að þurfa upphugsa eitthvað glimrandi sniðugt til að koma maka sínum á óvart á konudaginn eða Valentínusardaginn. Ég var nefnilega aldrei neitt sérstaklega góður í því vegna viðvarandi skorts á hugmyndaauðgi.
Einu sinni sagði mín fyrrverandi: „Æi, vertu ekkert að kaupa neitt handa mér á konudaginn. Mig vantar ekkert og hef aldrei verið neitt fyrir blóm og svoleiðis.”
Og ég bara: Ókei!
Mér var létt og þóttist hafa sloppið vel.
Hins vegar skildi ég alls ekki skilaboðin sem voru eitthvað á þessa leið:
„Það er eins gott fyrir þig, Ellert Grétarsson, að þú finnir handa mér fallega gjöf, kaupir risastóran blómvönd og bjóðir mér út að borða á fansí veitingahúsi. Annars skaltu eiga mig á fæti, góði minn.”
Svo skildi ég ekkert í þessu ískalda viðmóti og svipbrigðum sem gáfu til kynna að ég hafði gert eitthvað af mér án þess að ég hefði hugmynd um í hverju glæpurinn var fólginn.
Fyrir 10 árum eða svo var ég að vinna með einni ágætri konu. Einn daginn þegar við vorum saman á pósti sagði hún við mig: „Veistu það Elli, ég hef verið að reyna við þig í marga mánuði og þú tekur ekki einu sinni eftir því!” Henni var alvara og hún var pirruð. Verulega pirruð.
Og ég bara: HA?
Ég var alveg grunlaus. Hún fór sína leið og síðast þegar ég vissi var þessi flotta kona hamingjusamlega gift.
Af hverju þurfa konur alltaf að tala í ráðgátum?
Af hverju alltaf þessi óbeinu skilaboð og merkjasendingar?
Ég hef aldrei verið góður að lesa í slíkt – að lesa á milli línanna og heyra það sem er ósagt. Satt best að segja hef ég alltaf verið óttalegur klaufabárður í samskiptum við konur, svona yfirleitt.
Þannig að líklega var karmalögmálið að verki síðastliðið sumar þegar ég ákvað að skipta um vinnu og datt óvænt inn á bókasafn bæjarins þar sem ég hef, allavega enn sem komið er, verið eini karlinn í starfsmannahópnum. Kannski ákvað „universið” eða eitthvað mér æðra að senda mig þangað svo ég gæti lært að umgangast konur með tilhlýðilegum hætti. Það þarf ekkert að vera of seint þótt maður sé orðinn rúmlega sextugur. Svo lengi lærir sem lifir. Og ég sem hélt að það væri ekki séns fyrir sextugan kall að fá aðra vinnu!
Ég segi stundum að þessar elskur á bókasafninu séu konurnar í lífi mínu því með þeim eyði ég flestum mínum dögum. Ég er ekki frá því að það geri mig að betri manni, allavega finnst mér ég vera að mýkjast örlítið og mér lyndir ljómandi vel við þær.
Einu sinni var sagt að konur væru frá Venus og karlar frá Mars. Ég hlýt þá að hafa komið úr allt öðru sólkerfi, langt, langt í burtu. Sem er kannski skýringin á því afhverju mér hefur á stundum fundist ég „passa illa inní“ á ferð minni um lífsins veg. Þar til núna.
