Maður er manns gaman segir í Hávamálum og þar eru menn hvattir til að rækta vináttuna og náin samskipti við aðra. Ástin hefur einnig verið hafin til skýjanna síðan á tímum rómantísku stefnunnar og nútíma menn trúa að hún sé lykillinn að hamingjunni. Að það að vera einn sé verstu örlög sem nokkur maður getur hlotið en það þarf alls ekki að vera svo og margt fólk kýs að giftast ekki en nýtur engu að síður innihaldsríks lífs.
Snýst málið í raun um einmanaleika eða félagsþörf? Konur bindast yfirleitt nánari vináttuböndum en karlmenn. Þær eru einnig duglegri við að sækja mannamót, námskeið og menningaruppákomur ýmiss konar. Auk þess sinna konur fjölskyldum sínum yfirleitt meira en karlar svo spurningin er eiginlega frekar sú hvers vegna vilja þær bæta umönnun sambýlis- eða eiginmanns inn í þegar fullskipaða dagskrá sína? Karlar eru í sumum tilfellum mjög háðir vinnunni og eiga fáa vini utan hennar. Það getur þess vegna verið erfitt fyrir þá að finna félagsskap eftir starfslok þótt þeir hafi verið mjög félagslega virkir fram að því. Einhleypir karlmenn sinna hins vegar vinum sínum mun betur en hinir og búa að því þegar þeir kjósa að draga sig í hlé.
Fegurðin fölnar en heimskan varir að eilífu
Það að sækja sér félagsskap er ekki bara á færi hinna ungu. Margir telja að þegar líkaminn tekur að hrörna verði það til þess að fólk geti ekki sótt sér náin kynni eða lifað ástarlífi. Frægur kvenlögfræðingur í Bandaríkjunum, Judy Sheindlin, sagði einhvern tíma að faðir hennar hefði bent henni á, þegar hún var á unglingsaldri, að fegurðin fölni en heimskan vari að eilífu. Hann sagði henni að menntun, þekking og forvitinn, sístarfandi hugur heillaði alla, alls staðar, alla tíð. Þess vegna segist hún alltaf hafa haft meiri áhyggjur af því að vera kölluð heimsk en ljót. Sá sem heldur huganum ungum og persónuleikanum lifandi þarf aldrei að horfa með eftirsjá eftir horfinni fegurð. Hann verður alltaf sami einstaki, stórskemmtilegi einstaklingurinn. Þess vegna er vert að byggja sig upp innan frá.
Þú ert sjálf söguhetjan í eigin ævisögu
Ævi þín snýst um þig eingöngu. Það sem þér tekst að fá út úr lífinu ein/n eða með félögum og vinum er þitt að smíða. Hver er sinnar gæfu smiður. Margir eyða ævinni í að dáðst að því hvað grasið er miklu grænna hinum megin. En það er fremur tilgangslaus iðja og í raun tímasóun. Mun betri árangri má ná með því að ræktaðu sambandið við sjálfa/n sig. Gönguferðir, heitt bað, kertaljós að kvöldi til, góð bók, tónlist á fóninum, kvikmynd í sjónvarpi allt er þetta munaður sem þú getur alltaf notið. Taktu ævinlega frá tíma á hverjum degi og verðu honum í það sem þú vilt gera. Ef einhver annar vill vera með og taka þátt þá er það aukin ánægja en engin nauðsyn.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
