George Harrison var kallaður þögli Bítillinn, enda var hann íhugull og innhverfur maður, ólíkt félögum sínum í hljómsveitinni. Árið 1970 heillaðist hann af gömlu yfirgefnu sveitasetri í Oxfordskíri á Englandi og keypti það. Hann sagði blaðamönnum á þeim tíma að friðsældin í kringum húsið og garðurinn hafi verið það sem dró hann að eigninni en hún var í mikilli niðurníðslu.
Garðurinn við Friar Park er skreyttur margskonar tjörnum, krókum, kimum, neðanjarðargöngum og hellum.
George hikaði ekki heldur hófst handa við að gera við og byggja upp. Víða voru komnar sprungur í steininn, arfi og villigróður óx umm allt jafnvel upp úr gólfunum innandyra en ekkert af þessu hræddi tónlistarmanninn. Bítlarnir höfðu slitið samstarfi sínu þegar þetta var og framtíðin algerlega óviss en George tók sér verkfæri í hönd og réðist í verkin.
Það var einkum garðurinn sem hann einbeitti sér að. Gróðurhúsin voru flest ónýt, flatirnar horfnar undir villigróður og flestar styttur og gangstígar að grotna niður. Hann réði garðyrkjumenn til starfa og vann með þeim langa vinnudaga að því að snúa þróuninni við og koma garðinum aftur í sama horf og hann hafði verið í þegar húsið var nýbyggt árið 1889. Sonur hans, Dhani, minnist þess að hafa alist upp við að pabbi hans væri á kafi í garðvinnu og oft hafi hann farið út á nóttunni og unnið með tunglsljóss naut.
Trén eru klippt þannig að helst minnir það á skúlptúra.
Gróðurhúsin voru í niðurníðslu þegar George keypti húsið en hann gerði þau upp.
Trjáskúlptúrar sem líta út eins og skrýtið skákborð.
Skemmtilega furðulegur garður
Garðurinn við Friar Park var ekki neinn venjulegur blómagarður heldur samanstóð hann af margvíslegum trjátegundum sem voru klipptar til í margs konar form og myndir. Helst minnti þetta á skúlptúra. Fyrri eigandi sir France Crisp fékk Henry Ernst Milner til að hanna alls konar hella og neðanjarðargöng um garðinn og stór steinagarður setti enn frekari svip á lóðina. Garðdvergar stungu upp höfði hér og þar ýmist brosandi, sitjandi, standandi eða liggjandi. Þetta allt höfðaði til Georges Harrisons og hann ákvað að halda því og gera það upp. Hann leitaði víða fanga og keypti meðal annars upp lagerinn hjá gróðrarstöð í nágrenninu sem var að leggja upp laupana. Í ævisögu hans, I, Me, Mine kemur fram að hann leit þannig á að landið væri ekki hans heldur bæri honum skylda til að líta eftir því og sinna því, skila því af sér fullkomnu standi, enda tileinkaði hann ævisöguna garðyrkjumönnum alls staðar.
George hafði mikið yndi af garðyrkjunni.
Friar Park
Hann talar einnig um að garðyrkjan hafi veitt honum kærkomna hvíld frá kröfuhörðum tónlistarbransanum sem hann tilheyrði líka. Hann naut þess alla tíð að sjá gróðurinn vaxa og dafna. Hann leyfði almenningi gjarnan að ganga um garðinn og skoða hann en eftir að John Lennon var myrtur lokaði hann hliðinu að setrinu og hætti að leyfa fólki að fara þar um. Öryggismyndavélar voru settar upp í kringum húsið og öryggiskerfi komið upp en engu að síður tókst Michael Abram að brjótast þar inn 30. desember 1999 og ráðast á Oliviu og George. Hann var illa særður með fjörutíu stungusár og gat kom á annað lungað. Hann náði sér af sárum sínum og var sannarlega heppinn að lifa af.
Þegar hann dó árið 2001 voru garðarnir við húsið hans heimsfrægir og þeir þykja gott dæmi um viktoríanska garðahönnun en hún einkenndist af frumleika og leikgleði. Húsið og lóðin eru enn í eigu Harrison-fjölskyldunnar og Dhani, sonur Georges og Oliviu sér um að halda görðunum við.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
