Sigrún Stefánsdóttir fjölmiðlaráðgjafi skrifar.
Á dögunum var háttvirtur alþingismaður, Guðmundur Ingi Kristinsson, að kvarta yfir hvimleiðu þukli sem hann verður fyrir þegar hann fer í gegnum öryggisleit á flugvöllum. Hann segir þuklið fara versnandi eftir því sem hann fari í fleiri aðgerðir með tilheyrandi nöglum, skrúfum og síðast gangráði. Ég er ekki oft sammála ráðherranum fyrrverandi. Í þetta sinn tek ég hins vegar undir orð hans um þuklið en það var kannski ekki þörf á að fara með málið inn á gólf hjá hinu háa Alþingi. Það er önnur saga.
Öryggisleit er aldrei skemmtileg, sérstaklega þegar biðraðirnar eru langar og maður enn hálfsofandi. Farðu úr yfirhöfninni. Taktu af þér beltið. Af með armbandsúrið. Tölvan upp úr tösku. Sími í körfuna. Snyrtivörur í plastpoka og svo framvegis. Stundum slapp maður í gegn, stundum ekki.
En nú er öldin önnur. Ég er komin með málm í mjöð og er því komin í þennan sama hættulega hóp og Guðmundur Ingi. Það kemur alltaf viðvörunarhljóð í hliðinu. Ég reyni ekki lengur að taka af mér úrið eða annað sem gæti komið leitarvélinni úr jafnvægi. Ég ýli samt. Ég bendi á hægri mjöðm og þá hefst ballið.
Ég fór út í gegnum Keflavíkurflugvöll fyrir nokkrum vikum. Ég ýli og ung stúlka var kölluð til. Hún benti mér á að fara úr skónum. Hún káfaði fyrst á mér að framan og svo að aftan. Til og með spangirnar í brjóstahaldarnum vöktu grunsemdir. Síðan fór hún og kom með leitartæki og endurtók sama leik. Loks var borið á mig duft til þess að kanna hvort ég væri með fíkniefni. Ekkert slíkt fannst. Þá var blóðþrýstingurinn orðinn all hár.
Á meðan þetta gekk yfir lá dótið mitt, tölvan, vegabréfið, síminn með krítarkortinu og allt annað eftirlitslaust úti á enda á færibandinu fyrir hunda og manna fótum.
Allra leiðinlegasti staðurinn er nýja flugstöðin á Akureyri, í mínum eigin heimabæ þar sem allir þekkja alla. Millilandaflugstöðin hefur verið töluvert til umfjöllurnar fyrir undarlega hönnum. Það mætti ætla að arkitektinn hafi aldrei farið í millilandaflug. Eitt af því sem hann virtist gleyma var hópurinn með málmliðina. Eftir ýlið í málmleitarhliðinu er þér vísað að enda færibandsins og sagt að fara úr skónum og upp á kassa. Þar stendur maður á kassanum með útbreiddan faðminn meðan „hreinu“ farþegarnir streyma fram hjá svo nærri að maður gætir heilasað þeim öllum með handabandi. Augnaráðið sem mætir manni á kassanum er þrungið spurningunni hvort Sigrún hafi þurft nýja mjöðm eða var það kannski hné? Síðan hefst þreifing og leitarvél. Eftir að hafa klöngrast niður af kassanum eru það skórnir og leit hefst að stól til þess setjast á og koma sér í þá og bölva í hljóði.
Ég las það í blöðunum að Kaupmannahafnarflugvöllur hafi nýverið endurnýja leitarbúnað og stytt þar með leitarferlið um þriðjung að mig minnir. Fyrir var hann samt einn af þeim flugvöllum sem afgreiddu mig og mína málmmjöðm á methraða. Ég hef líka haft góða reynslu af flugvöllum í Bretlandi en einna verst vegnar mér í mínu eigin föðurlandi.
Reynslan hefur sýnt mér að þetta er ferli er verst á vorin, þegar sumarstarfsfólkið er að sanna hæfni sína. Stundum þarf ég að fara úr skónum – stundum ekki. Stundum er ég tékkuð bak og fyrir – stundum ekki þó svo að ég ýli. Stundum eru það karlar sem þukla en oftast ekki. Þessir ferlar vekja upp ýmsar spurningar hjá mér. Sú mest brennandi er hvort íslenskir millilandaflugvellir þyrftu ekki að endurskoða búnaðinn sem notaður er á þennan hættulega hóp. Það mætti til dæmis nota tekjurnar sem koma inn af flugstöðvabílastæðunum í þetta þarfa verkefni.
