Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
Sagt er að konum gangi betur en körlum að vinna fleiri en eitt verk í einu. Þær geti einbeitt sér að fleiri hlutum en karlmenn og eigi auðveldara með að halda mörgum boltum á lofti án þess að missa þá. Hugsanlega hef ég tekið þessi vísindi of hátíðlega í gegnum tíðina í það minnsta kenndi vandræðalegt atvik sem snerist um framtennur mínar, pennaveskið mitt og símann mér lexíu sem seint gleymist.
Í minni fjölskyldu er ættarfylgja sem fáfróðir kalla frekjuskarð en við gáfnaskarð. Þetta er líflegt bil milli framtannanna sem sem þónokkrar ofurfyrirsætur hafa skartað í gegnum tíðina, enda þykir það gefa karakter á ljósmyndum. Ég hlaut þetta í arf úr móðurætt og svona yfirleitt truflar það mig ekki mikið. Daginn sem umræddur atburður átti sér stað var ég nokkuð störfum hlaðin í vinnunni.
Síminn hringdi og á hinum endanum var systir mín með spennandi fréttir. Ég átti að mæta í viðtal og var orðin frekar sein en tímdi alls ekki að missa af þessu svo ég gekk um með símann undir hægri vanga. Ég ýtti á takkann á pennanum sem ég hafði verð að nota og stakk honum í pennaveskið, beit svo í hespuna á rennilásnum og dró hana af stað. Einhvern veginn rann hún til og small upp í gáfnaskarðið eins og fjöður í gróp og sat föst.
Já, pikkföst. Ég rykkti þéttingsfast í pennaveskið en drottinn minn hvað það var vont. Þá ákvað ég að reyna að beita lagi. Það gekk ekkert betur. Hespan á rennilásnum haggaðist ekki. Nú greip örvæntingin mig. Ég settist við skrifborðið mitt og gerði mitt besta til að leyna að risastórt pennaveski hékk út úr munninum á mér og niður á bringu eins og óhrjálegur rani. Svona færi ég ekki í viðtal við einn eða neinn. Ég trúði systurinni í símanum fyrir vandræðum mínum en úr þeirri áttinni var lítillar samúðar að vænta. Fólið skelllihló og náði varla andanum fyrir hláturgusum sem brutust reglulega fram.
Ég áttaði mig á að í þessum erfiðleikum, eins og jafnan þegar illt sækir að, er best að leita til fagmanna. Tannlæknirinn minn hefur sinnt tönnum mínum og fjölskyldu minnar síðastliðinn aldarfjórðung. Mér fannst það reyndar ekki eftirsóknarvert, verandi virðuleg síð-síðmiðaldra kona, að þurfa að keyra niður í miðbæ með pennaveskið hangandi milli tannanna og mæta bílum þannig. Þaðan af síður var eftirsóknarvert, að ganga inn á tannlæknastofuna með þennan fylgihlut og spyrja: „Er einhver möguleiki að þið hafið einhver ráð til að skilja á milli tanna og hespu án þessa að skaða annað hvort eða bæði?“
Þarna var svarnættið orðið allsráðandi í huga mínum og ég hefði nánast verið tilbúin til að gera hvað sem er til að losna úr klípunni. Og þá, jafnskyndilega og hún hafði festst losnaði hespan. Ég fann feginstrauminn flæða um allan kroppinn en hláturskrímslið í símanum gladdist aðeins takmarkað. Þetta atvik kenndi mér að affarsælast sé að einbeita sér aðeins að einu verkefni í einu. Ég verð þó að játa að enn hefur mér ekki tekist að ná þeirri lexíu svo fyllilega að ég freistist ekki stundum til að reyna að gera í það minnsta tvo hluti í einu.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
