Var þeim ekki skapað nema að skilja?

Framtíðin á ferðinni eftir Þórhildi Ólafsdóttur er ástarsaga á yfirborðinu en undir niðri eru áleitin og erfið umhugsunarefni. Hér er því meðal annars velt upp um hvort fólk frá ólíkum menningarheimum geti náð saman og byggt upp náið og gott samband. Aðalpersónurnar bera einnig djúpstæð sár úr uppvextinum, hann er afsprengi kúgunar nýlenduherranna í Afríku, hún dóttir einstæðrar móður og hefur fengið að kynnast fátækt og útilokun í litlu þorpi á Íslandi.

Sagan gerist á sjöunda áratug síðustu aldar. Lovísa er samviskusöm og metnaðarfull. Hún er að læra lögfræði og fær tækifæri til að fara eitt sumar til Parísar og læra frönsku. Þar kynnist hún Hüseyin, sýrlenskum læknanema. Þau dragast ómótstæðilega hvort að öðru en getur Lovísa hugsað sér að ganga inn í sýrlenskt samfélag og sætta sig við stöðu kvenna eins og hún er þar? Hüseyin er raunsær og sér það ekki fyrir sér að það muni ganga upp, ekki frekar en að honum mæti vinsamlegar móttökur ef hann reyndi að flytja til Íslands.

Sýrland var frönsk nýlenda þar til í lok seinni heimstyrjaldar og Hüseyin hefur fengið að finna á eigin skinni fordóma hvítra herraþjóða gagnvart Aröbum. Frakkar telja þá ekki einu sinni menn og hvernig munu Íslendingar þá bregðast við? Þótt Lovísa reyni að vera bjartsýn og trúa á landa sína veit hún innst inni að áhyggjur hans eru réttmætar. Það má því segja að þessir ungu elskendur hafi fengið tóma hunda þegar gefið var úr spilastokki örlaganna. Það blása nýir vindar um franskt samfélag á þessum árum og kannski verða þeir nægilega kröftugir til að feykja burtu köngurlóavefjum gamalla og ógeðfelldra viðhorfa og hugsanlega er Ísland tilbúnara en nokkurn grunar til að taka á móti hörundsdökkum innflytjanda.

Við sem nú erum á dögum vitum að svo var ekki en engu að síður skilur Þórhildur lesendur sína eftir með ákveðna von um úr rætist og þetta unga fólk geti sigrast á öllum hindrunum. Gert betur en foreldrar þeirra sem ekki náðu að byggja upp traust og góð hjónabönd. Þetta er vel skrifuð saga, einföld á yfirborðinu en mikill straumþungi undir niðri.

Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.