Nú er peysusagan orðin lengri en peysan sjálf hefur styst og lengst til skiptis. Ég hef orðið að rekja upp í tvígang en í stað þess að gefast upp hef ég haldið áfram og nú er að koma í ljós hin fallegasta flík. Ég er svo lánsöm að geta leitað til Gyðu Einarsdóttur sem heldur í höndina á mér í gegnum þetta prjónalærdómsferli mitt. Fyrir helgi fékk ég að hitta hana og sýnd henni hróðug afrakstur vikunnar. Gyða var fljót að finna út að ég hafði einhvers staðar bætt inn lykkju sem þýddi að munstrið riðlaðist. Vanir prjónarar sjá líklega á myndinni hvað ég gerði rangt. Gyða sá skelfingarsvipinn á mér þegar mér varð ljóst að nú þyrfti ég að skemma þetta frábæra handverk sem mér hafði, með miklum erfiðismunum, tekist að búa til og sagði: ,,Viltu að ég reki þetta upp fyrir þig“. Ég sá fyrir mér að um leið og ég tæki prjónana úr lykkjunum myndi ég aldrei koma þeim á aftur og allt væri ónýtt. Eftir nokkra umhugsun herti ég upp hugann og sagði varlega: ,,Máttu nokkuð vera að því?“ Ég hélt sem sagt að verkið væri um það bil dagsverk en það tók Gyðu um það bil 5 mínútur að rekja upp og setja lykkjurnar aftur á hringprjóninn svo nú gat ég haldið áfram, sannarlega reynslunni ríkari. ,,Svo lengi lærir sem lifir“ eru huggunarorð mín í þessu verkefni og nú held ég ótrauð áfram.
Framhaldi í næstu viku!
Sólveig Baldursdóttir, blaðamaður Lifðu núna skrifar
