Vandratað er meðalhófið segir máltækið og í ljóðabókinni Í hæfilegu magni eftir Heiðu Vigdísi Sigfúsdóttur er það ekki bara erfitt heldur íþyngjandi og nánast ómögulegt að vera til í hæfilegu magni, vera í hófi og alltaf eins og ætlast er til af konu. Heiða Vigdís er óvægin í gagnrýni sinni á þau mörk sem samfélagið setur og dregur upp sterkar myndir af persónu sem stöðugt sýnir viðleitni til að uppfylla kröfur en er dæmd til að mistakast.
Rödd skáldsins, Heiðu Vigdísar er sterk. Hún hefur myndmálið algjörlega á valdi sínu og henni liggur margt á hjarta. Ljóðin eru persónuleg og í þeim fléttast saman sorg, reiði, kaldhæðni og ákveðin krafa um breytingar. Ljóðmælandinn glímir við taugaröskun og finnur sig utangarðs, finnst hann ekki sjá heiminn sömu augum og samferðamenn og vera ávallt ýtt út á jaðarinn. Öll sniðmát og form samfélagsins eru einhvern veginn á skjön við hann og hvergi mót sem fellur einmitt að honnum. Ljóðin eru leið til að færa þessa reynslu í orð, opna augu annarra og veita innsýn. Erum við ekki öll góð í hæfilegu magni eða megum við vera of lítið, of mikið eða rétt undir meðalhófinu stundum og ögn yfir því þess á milli? Þetta eru góðar spurningar. Getum við boðið öðrum upp í dans og dansað kringum bálið í hæfilegu magni? Heiða Vigdís leiðir okkur á óvenjulegar slóðir í þessari bók, krefst íhugunar og þess að við skynjum og svörum á nýjan hátt.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
