Gæludýr eru gefandi og dásamleg. Þau verða hluti af fjölskyldunni en stundum reynast þau nokkuð krefjandi. Þannig var það sannarlega með tikina Freyju. Hún var blendingur af íslenskum fjárhundi og Siberian Husky, sjálfstæð, orkumikil, alltaf glöð og einstaklega framtakssöm og vinnuglöð. Hún var lík nöfnu sinni gyðjunni að því leyti að hún var reist og fögur með gulan og hvítan feld og yndislegt bleikt nef. Sum uppátækja hennar hafa reynst eftirminnilegri en önnur.
Drjúg eru morgunverkin
Einn laugardagsmorguninn skömmu eftir að tíkin kom til okkar var ég venju fremur syfjuð og stuggaði því hastarlega við tíkinni þegar hún reyndi að vekja mig klukkan hálfsjö. Ég hafði þó grun um að dýrið þyrfti að láta frá sér eitthvað svo ég skreiddist niður og opnaði útidyrnar. Lokað port var fyrir framan húsið okkar og þar hafði dýrið þónokkurt svæði til að athafna sig í í friði. Ég drattaðist hins vegar hálfblind upp í svefnherbergið mitt aftur og hélt áfram að sofa. Þegar ég vaknaði nærri tveimur klukkustundum síðar blöstu fyrst af öllu við mér brúnir moldarblettir um allt rúmið mitt. Ég æpti upp yfir mig og flaug auðvitað fyrst í hug að viðbjóðslegur uppvakningur sendur af einhverjum óvini hefði spígsporað yfir rúmið mitt með þessum afleiðingum.
Næst sá ég að rúmteppið mitt, sem lá snyrtilega samanbrotið á gólfinu, var allt út í svipuðum blettum, svefnherbergisgólfið sömuleiðis, teppið á stigapallinum og stiginn niður. Holið á neðri hæðinni var þakið í mold og forstofan eins og einhver hefði staðið þar í skurðgreftri. Í einu horni forstofunnar svaf engilfríður gulur hundur og ekki bar á mold á honum að ráði. Ég skyldi ekkert í þessu þar til ég fann upp í sófa í sjónvarpshorninu viðbjóðslega spýtu þakta mold, sniglum og sandi. Tíkin hafði sem sé grafið þetta einstaklega, aðlaðandi leikfang upp úr moldarbeði í einu horni portsins og verksummerkin þar voru ekki síður athyglisverð en innandyra. Það tók mig þrjá og hálfan tíma að þrífa húsið eftir ævintýrið og annað eins að moka ofan í beðið aftur og hreinsa stéttina. Tíkinni reyndust sem sagt drjúg morgunverkin en morgunblundurinn var mér dýr.
Digital StillCamera
Glæsikvendið með gula hundinn
Á hverjum morgni göngum við Freyja að minnsta kosti hálftíma áður en ég fer til vinnu. Hún hefur iðulega tekið upp á ýmsu í þessum ferðum en í hvert sinn sem hegðunin er með betra móti kvikna hjá mér vonir um gósentíð og einstaklega vel agaðan hund. Eitt sinn gekk hún við hlið mér reist og glæsileg í stað þess að þeytast út um allar jarðir, togandi mig eins langt og mögulegt reyndist. Mér fannst þetta til marks um að nú glitti loks í þá dásamlegu hugsýn sem ég hafði séð fyrir mér þegar ég tók hundinn eða sjálfa mig á gangi með undurfallegan gulan hund sem gengi hlýðinn í taumnum. Ég taldi meira að segja líklegt að ég yrði þekkt um Kópavogsbæ sem glæsikvendið með gula hundinn því svo tígulegar á velli yrðum við. Raunin reyndist allt önnur. Fljótlega kom í ljós að hundurinn hafði einstaka þörf fyrir að velta sér upp úr skít og drullu og oftar en ekki var hún mjög ókræsileg þegar komið var heim úr göngutúrum. Í allt sumar var til dæmis vinsælt að velta sér upp úr nýslegnu grasi og stóðu þá grasviskar út úr þykkum feldinum hér og þar. Eitt sinn taldi hún óhjákvæmilegt að velta sér upp úr úldnu fiskhræi úti í Kópavogshöfn og hef ég sjaldan verið þakklátari skaparanum fyrir að hafa gefið mér lélegt lyktarskyn. Á tímabili kvað svo rammt að þessu að ég var nokkuð viss um að Kópavogsbúar töluðu um teknu konuna með óræstilega hundinn.
Sterastríðið mikla
Dóttir mín fékk stundum þurrkexem í miklum kulda. Við fengum þær upplýsingar hjá lækni að auðvelt væri að eiga við þetta með tiltölulega mildu sterakremi sem fæst lyfseðilslaust í apótekum. Við keyptum auðvitað umsvifalaust túpu en urðum fremur undrandi þegar í ljós kom að tíkin Freyja sótti stíft í sterana og ef túpan lá einhvers staðar á glámbekk greip hún hana umsvifalaust og nagaði í sundur. Ótótlegar leifar af áltúpunni fundust svo einhvers staðar í íbúðinni og við forsjármenn tíkurinnar urðum að hlaupa í næsta apótek eftir nýrri túpu handa arfareiðri ungri stúlku. Þegar túpunum, sem fóru forgörðum á þennan hátt, fór fjölgandi hófst mikið stríð við að halda tík og túpu sem lengst frá hvor annarri. Túpunni var komið fyrir hátt uppi í hillu inni í herbergi og herberginu harðlokað væri þar enginn íbúi. En allt kom fyrir ekki. Stundum gleymdist að henda túpunni í hæstu hæðir og iðulega var herbergið skilið eftir opið meðan skotist var í sturtu og þá var gula hættan ekki sein á sér að skjótast inn og ná sér í eitthvað að narta í.
Hún skreið síðan undir hjónarúmið með ránsfenginn og næst þegar sópað var í svefnherberginu birtust tætingslegar túpur, tappar og önnur sönnunargögn. Ég hélt hins vegar að með hækkandi sól og ögn hlýrra veðri myndi að draga úr þessari óværu en öðru var nær. Á fögrum sumarmorgni fyrir þónokkrum árum birtist dóttir mín í eldhúsdyrunum og sagði með hyldjúpri ásökun í augunum: „Hefur þú fundið einhverjar ónýtar sterakremstúpur nýlega. Ég finn nefnilega ekki sterakremið mitt og ég þarf á því að halda.“ Ég neitaði og laumaðist til að sópa svefnherbergisgólfið þegar ég var viss um að dóttirin sæi ekki til mín. En þrátt fyrir ómælt steraát var enga breytingu að sjá á tíkinni. Hún þykknaði ekki á kambinn, sýndi aldrei skapstyggð en erfitt var að greina einhvern aukahárvöxt í þykkum feldinum. Rödd hennar þegar hún gelti dýpkaði ekki heldur.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
