Frá vinstri: Guðrún Helga, Kristín Jóna eða Stína bongó, Guðbjörg, Rósalind, Sóley, Arndís, Ragnheiður og Rúna.
Nokkrar konur á miðjum aldri stofnuðu hljómsveitina Frænkurnar og njóta þess ríkulega að koma saman og spila. Allt byrjaði þetta með því að ein úr hópnum, Addý trommari, hóaði saman nokkrum vinum og ættingjum sem voru til í að prófa að láta draum vinkonu sinnar um að stofna hljómsveit rætast en þetta var fyrir rúmum tveimur árum. Sumar höfðu konurnar einhvern bakgrunn í hljóðfæraleik en aðrar ekki. Allar nutu þess að syngja og sumar höfðu verið í kórum. Þær eru allar á miðjum aldri og sumar enn útivinnandi og þess vegna hittast þær alltaf seinnipartinn til að æfa. Nú standa yfir æfingar fyrir ,,gigg“ á Hofsósi og svo fyrir menningarnótt í haust þar sem þær munu koma fram í Iðnó ásamt fleiri hljómsveitum en hver hljómsveit fær þar 30 mínútur á sviðinu.
Nafn hljómsveitarinnar er komið til af því að Addý hringdi í nokkrar frænkur sínar og þá þótti eðlegt að sveitin bæri nafnið Frænkurnar. Þær drógu með sér nokkrar vinkonu og nú standa eftir 8 meðlimir sem eru ekki endilega blóðtengdir. Þær sem mæta nú alltaf einu sinni í viku eru þær sem virkilega fundu sig í hljóðfæraleiknum og segja að spilamennskan gefi sér svo mikið að líf þeirra væri sannarlega fátæklegra án þess. Svo stóð alltaf til að finna annað nafn en eins og gengur festist þetta nafn á sveitinni. Því verður varla breytt úr þessu því hljómsveitin Frænkurnar hafa nú getið sér gott orð. Meðal annars á menningarnótt í Iðnó þar sem þær hafa komið fram í nokkur skipti en líka við önnur tækifæri.
Ástríðan rekur og úr verður eitthvað stórkostlegt
Ragnheiður hljómborðsleikari segir að Arndís hafi hringt stanslaust í sig á sínum tíma af því hún hafi vitað að Ragnheiður hefði einhvern tímann eignast jembey trommu. ,,Ég hélt nú ekki að ég ætlaði að fara að spila í hljómsveit komin á þennan aldur,“ segir Ragnheiður. „En Addý hætti ekki fyrr en ég lét undan og mætti með trommuna mína á æfingu,“ segir hún skellihlæjandi. ,,Og hér erum við enn. Hún sagði mér endilega að koma með konuna mína með en Sóley hafði einhvern tímann lært svolítið á gítar og við mættum rosalega óöruggar. Við vitum fullvel að aðrar hljómsveitir eru líklega samsettar hæfari hljóðfæraleikurum en markmið okkar er ekki að vera bestar heldur gera vel og njóta þess sem við erum að gera,“ segja þær.
Næla sér í leiðbeinendur af og til
Ragnheiður og Sóley eru í badmintonhópi sem kemur saman tvisvar í viku og ein í þeim hópi er tónlistarkennarinn Þórunn Elfa Stefánsdóttir við tónlistarskóla Kópavogs. Ragnheiður mætir reglulega til hennar til að fínpússa hæfni sína á hljómborð og Sóley í gítarleik og raddþjálfun. „Addý sagði mér að ég væri léleg í vinnukonugripunum svo ég neyddist til að bæta mig,“ segir Sóley í gríni og er hæstánægð með þá ýtni vinkonu sinnar.
Rúna gítarleikari er búin að vera með frá upphafi og segir að þessi tónlistariðkun gefi sér gífurlega mikið. „Ég lærði á gítar, tók miðstig og hef eitthvað verið að gutla í gegnum tíðina,“ segir Rúna. „Og svo núna eftir að ég er komin í hljómsveit þykir mér gaman að fara inn á Youtube og bæta mig þannig,“ segir hún og brosir. „Hljóðfæraleikur heldur manni sannarlega lifandi og það er alltaf tilhlökkun að mæta á æfingar og spila með þessum frábæru konum,“ bætir hún við.
Arngrímur Bragi Steinarsson er ungur gítarleikari sem kemur reglulega á æfingar til þeirra og leiðbeinir meðlimum hljómsveitarinnar.
Voru saman í pönkhljómsveit
Guðbjörg, söngkona, var í Mótettukórnum á sínum tíma og hún og Arndís voru saman í pönkhljómsveit í nokkur ár. En þá tók Arndís til sinna ráða og stofnaði þessa hljómsveit. „Ég ákvað að ég skyldi stofna þessa hljómsveit til þess eins að hafa gaman og njóta,“ segir hún. „Við spilum bara lög sem okkur þykja skemmtileg og viljum að fólk fái dansfiðringinn við að hlusta. Svo fengum við professional söngkonu og þá þurftum við að herða okkur svolítið,“ segir hún og hlær. „Hún er sko alveg pró þessi,“ bæta þær við og benda á Rósalind. „Og þá var farið að æfa fyrir alvöru og hér erum við enn og skemmtum okkur konunglega,“ bætir Arndís við og brosir.
Rósalind, söngkona Frænkanna, þekkti enga meðlimi hljómsveitarinnar þegar Addý hafði samband við hana og bauð henni á æfingu, eftir að hafa fengið ábendingu. Hún hefur sungið í kórum og er nú í Kór Lindakirkju, sem hún segir vera rosalega góða þjálfun og félagsskap. Rósalind lærði á hljóðfæri sem barn en svo var það rétt fyrir fertugt að hún fann löngunina og þorið til að láta drauminn rætast að verða söngkona í hljómsveit þar sem hún var alltaf syngjandi en of feimin til að taka af skarið. Hún fór svo rétt fyrir fimmtugt í Tónlistarskóla FÍH, sem hún segir hafa erið mjög lærdómsríkt og skemmtilegt.
Rósalind segir það hafa verið mikil vonbrigði og mikla eftirsjá af samnemendum þegar nýjar reglur borgarinnar tóku gildi og aðeins ungt fólk gat hafið nám í skólanum. „Skólinn var ekki samur eftir það og hefði betur ekki verið gert,“ segir Rósalind ákveðin. „Ég hafði klárað grunnpróf í söng svo ég gat haldið svolítið áfram en hætti svolítið seinna. En ég bý að því í dag sem ég lærði í skólanum þá,“ bætir hún við. „Ég var orðin fimmtug þegar ég hóf söngnám og hér er ég komin í hljómsveit. Það hefði aldrei orðið ef ég hefði ekki farið í námið og hefði svo sannarlega viljað halda áfram.“
Guðrún Helga bassaleikari segist hafa verið orðin fimmtug þegar hún uppgötvaði að bassaleikur væri eitthvað fyrir sig. Hún er núna að læra á bassa í Gítarskóla Reykjavíkur en þar gilda aðrara reglur en í tónlistarskólunum sem borgin styrkir.
Byrjaði ekki að spila á trommur fyrr en fimmtug
Arndís segir að hún hafi verið búin að tuða um trommusett í þrjátíu ár og loks fengið sett í gjöf þegar hún varð fimmtug. „Þetta var 2010 en þá fékk ég símtal frá Rúnu og frænku minni sem sagði mér að ég væri að fara að spila með þeim á Borginni eftir tvo mánuði. Það var í hljómsveit sem var kölluð Frú Sigurlaug. Sú sveit átti að koma saman til að spila á einu „giggi“ og það vantaði trommara. Ég sagði nei nokkrum sinnum en Bogga frænka hlustaði náttúrlega ekkert á það. Ég neyddist því til að finna mér kennara og fór að lokum í fimm tíma í tónlistarskólanum í Kópavogi. Við spiluðum giggið á Borginni og gerðum það skammlaust,“ segir Arndís og hlær.
Tónlistin svo mikilvæg fyrir eldra fólk
Þessar frábærtu konur eru sammála um að ráðamenn á Íslandi skilji án efa ekki hversu mikilvæg tónlistariðkun fullorðinna er. Þær eru sannfærðar um að það myndi spara mikinn pening að efla tónlistarkennslu og -iðkun fullorðinna.
Kristín eða Stína bongó eins og hún er jafnan kölluð, ber nafn með rentu og setti tóninn með þéttu bongóspili. Hún var í tónlistarnámi áður og hefur tekið þátt í mörgum tólistarviðburðum auk þess að syngja með Hinseginkórnum. Kristín segir að án efa væri hægt að létta líf margra miðaldra og eldri borgara ef fleirum væri gert kleift að taka þátt í tónlistariðkun líka því sem konurnar í þessum hópi eru svo lánsamar að vera þátttakendur í. Hún nefnir starf Hermanns Sæmundssonar ráðuneytisstjóra, sem hafi komið að því að hljómsveitir, líkt og Frænkurnar, hafa fengið aðstöðu til æfinga í húsnæði borgarinnar. „Skilningur Hermanns á mikilvægi tónlistarinnar fyrir þennan stækkandi hóp í samfélagi okkar er ómetanlegur,“ bæta Frænkurnar við.
Út úr skúrnum
Hermann Sæmundsson, ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu, er sá sem sér um verkefnið „Út úr skúrnum“. Reykjavíkurborg á skúrinn við Kelduleið þar sem Frænkurnar fá aðstöðu til æfinga í ásamt öðrum hljómsveitum. Skúrinn er nú kallaður ,,KLÚBBHÚSIГ.
Viðtal við Hermann Sæmundsson mun birtast á vef Lifðu núna næsta föstudag.
Sólveig Baldursdóttir, blaðamaður Lifðu núna skrifar
