„Hvað getur maður sagt um tuttugu og fimm ára stúlku sem dó?“ Þetta er upphafslína kvikmyndarinnar Love Story en hún naut gríðarlegra vinsælda þegar ég var unglingur. Setningin tók að hljóma í huga mér meðan ég lasl bók Rósellu Mosty, Sagan mín, sagan hennar, frásögn af lífi, áföllum og sorg. Þar fléttast saman saga móður og dóttur sem lést tuttugu og átta ára en skildi eftir sig ríkulega arfleifð.
Ævi Rósellu hefur sannarlega ekki verið neitt venjuleg og litast af mörgum stórum áföllum. Hún fæddist á sjöunda áratug síðustu aldar og ólst upp á Íslandi. Fimmtán ára verður hún fyrir því höggi að missa föður sinn. Hann drukknaði í köfunarslysi við Straumsvík. Þetta setti að sjálfsögðu mark á líf fjölskyldunnar upp frá því en síðar eignast Rósella góðan stjúpföður. Hún eignast sitt fyrsta barn, Ester Evu Gunnarsdóttur, árið 1987. Málin æxlast þannig að þær mæðgur takast tvær saman á við lífið eftir skilnað foreldra Esterar Evu en svo kemur góður maður inn í líf þeirra, Ágúst Felix Gunnarsson.
Þær flytja til Boston þar sem hann rekur bakarí og lífið brosir við þeim. En það er eins og sumum sé ætlað annað og stærra hlutverk en flestum öðrum í þessari veröld og Rósella gengur í gegnum endurtekinn fósturmissi, nær að eignast tvær aðrar dætur en erfið veikindi setja svip sinn á fjölskyldulífið svo kemur að stærsta áfallinu. Ester Eva greinist með magakrabbamein og við tekur erfið barátta fyrir lífi þessarar ungu móður. Hún berst eins og ljón en verður að lúta í lægra haldi fyrir sjúkdómnum en hugrekki hennar, óeigingirni og ljúfmennska heilla alla sem koma að umönnun hennar. Í gegnum veikindin nær hún að hugga og styrkja aðra bæði í sínu nánasta umhverfi og á netinu.
Brúðkaup á sjúkrahúsi
Ester Eva leggur hart að sér við að skipuleggja brúðkaup sitt þrátt fyrir veikindin. Hún þráði að giftast æskuástinni sinni og föður drengjanna sinna tveggja og það tókst þótt brúðkaupið væri haldið á spítalanum en ekki í salnum sem tekinn hafði verið á leigu úti í bæ. Það eru einstaklega áhrifamiklir kaflar sem lýsa síðustu vikunum í lífi þessarar ungu konu og það sannast að frá fjölmörgu er að segja úr lífi manneskju þótt árin séu ekki mörg sem hún fær á þessari jörð. Sumir eru þannig persónuleikar að þeir skilja eftir sig spor í sálum allra þeirra sem kynnast þeim.
Rósella segir einstaklega vel frá og af mikilli hreinskiptni. Hún reynir ekki að fegra kaldan raunveruleika erfiðra veikinda né heldur hlífir hún sjálfri sér. Tilfinningarnar sveiflast upp og niður allan skalann og stundum nær reiðin og óþolinmæðin yfirhöndinni en það er aldrei um það að ræða að gefast upp. Móðirin ætlar að fara þetta á hnefanum, láta engan bilbug á sér finna, vera til staðar fyrir alla nema sjálfa sig. Það tekst ekki og Rósella leyfir okkur að fylgja henni eftir í sorgarferlinu og sjá hvernig djúpur harmur setur ævinlega mark sitt á fólk og smitar út frá sér þrátt fyrir góðan vilja og viðleitni til að standa sig, vera sterkur. Enginn ræður við sorgina, hún nær ávallt að beygja og næstum buga þótt með góðri hjálp megi rétta sig af að nýju.
Það er sagt að maður geti ekki lært af reynslu annarra en bók eins og þessi færir manni í hendur tækifæri til að skilja og opna hugann fyrir samlíðan með þeim sem ganga í gegnum mikla sorg. Hún ætti líka að efla með þeim sem ekki hafa reynt djúpa sorgardali þakklæti fyrir að hafa fengið þá gjöf.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
