Tæpum mánuði áður en þau ætluðu að fagna 36 ára brúðkaupsafmæli bað hann um skilnað. Hún átti ekki von á þessu en vissi þó sem var að sambandið hafði lengi einkennst af rútínu, þægilegum vinskap fremur en ástríðu eða áhuga. Þrátt fyrir það var skilnaðarferlið erfitt og hún ekki búin undir það sem kom síðar.
„Mér fannst mjög erfitt að hann vildi fara,“ segir hún. „Ég hefði kannski skilið það betur ef önnur kona hefði verið í spilinu en það var ekki. Lengi velti ég mér upp úr því að hann vildi frekar vera einn en með mér en núna geri ég mér grein fyrir að það var ekki endilega málið. Honum leið bara verr en mér. Ég hafði vinkonurnar, börnin og handavinnuna mína en hans áhugamál og líf voru annars konar.
En um leið ég segi vinkonurnar þá var það eiginlega versta áfallið. Margar þeirra sneru nefnilega baki við mér. Ekki vegna þess að ég þætti einhver ógn, eins og sumir vilja meina að sé raunin þegar fólk er yngra, heldur vegna þess að vinahópurinn samanstóð af stórum hluta af vinum hans og eiginkonum þeirra. Líf okkar þróaðist bara þannig. Ég átti mínar vinkonur en þær urðu ekki hluti af sameiginlegum vinum. Kannski, svona eftir á að hyggja, hafði hann ekki áhuga á að kynnast mökum þeirra en ég lagði mig fram um að kynnast hans vinum og mökum. Þegar við skildum hættu þær flestar að tala við mig.“
Vinslit þurfa ekki að verða
Viðmælandi okkar lýsir hér vel því sem margir standa frammi fyrir við skilnað. Tilveran fer á hvolf því vinirnir fylgja öðrum hvorum aðilanum og hinn situr eftir með sárt ennið. Það getur verið sárt einkum þegar sá yfirgefni telur sig hafa átt traustan vin í þeim sem lokar á hann.
„Ég verð alltaf óskaplega þakklát einni konunni úr þessum sameiginlega hópi okkar. Hún var ekki sú sem ég taldi mína bestu vinkonu í þessum hópi en við náðum vel saman. Hún lagði sig fram um að sýna mér að ég væri ekki gleymd og ég skipti hana máli. Hún hringdi, bauð mér að hitta sig á kaffihúsi og hvatti mig til að tala við sig ef ég þyrfti á að halda. Nú fjórum árum seinna hefur hún komið sér upp sniðugu kerfi til að tækla að við erum ekki lengur par. Honum er boðið ef viðburðurinn eða veislan snýr að manni hennar en mér ef boðið hverfist um hana. Þar hitti ég hinar konurnar og sumar þeirra hafa sýnt mér vináttu eftir að þær sáu viðbrögð hennar en sumar eru alltaf vandræðalegar. Ég átti í fyrstu erfitt með að fyrirgefa kuldann og útilokunina en það kom smám saman. Reyndar mun aldrei gróa um heilt milli mín og einnar úr hópnum. Ég taldi hana nefnilega eina af mínum bestu og það var verulegt áfall þegar hún svaraði sjaldan símanum þegar ég hringdi og hætti alveg að eiga frumkvæði að samskiptum við mig.“
Vinirnir vita ekki hvernig á að bregðast við
Ef marka má ráðgjafa er staða sem þessi erfið á báða bóga og það getur líka verið erfitt fyrir vinina að átta sig á breyttum aðstæðum og hvernig best sé að takast á við það. Eff óvinátta ríkir milli parsins sem er að fara í sundur finnst sumum þeir þurfa að taka afstöðu, standa með einum fremur en öðrum og það getur orðið til þess að viðkomandi forði sér fremur en að blandast inn í deilur.
„Í mínu tilfelli voru engar deilur í gangi,“ segir viðmælandi okkar. „Ég hef hins vegar alveg skilning á að fólki finnist vandræðalegt að bjóða í matarboð hjónum sem eru nýskilin. Sumum finnst líka að tryggð eigi að halda við þann sem þeir hafa átt að vini lengur og það er sjónarmið út af fyrir sig en það eru bara svo margir aðrir valkostir í boði. Ef þér finnst erfitt að fá fyrrverandi eiginkonu, besta vinar mannsins þíns inn á heimilið hittu hana þá utan þess. Hringdu að minnsta kosti og ef þér finnst þú ekki geta haldið sambandinu áfram útskýrðu þá af hverju. Það er rosalegt að upplifa að maður sé ekki lengur til í hugum fólks sem maður taldi góða vini.“
Það er hluti af því að byggja upp nýtt líf að vinna í að halda vinum og eignast nýja. Þá getur hjálpað að taka sjálf/ur aðeins meira frumkvæði – bjóða fólki að gera eitthvað sem skemmtilegt, annað hvort bara með þér eða í litlum hópi. Stundum þurfa vinir tíma og aðlögun að breytingunni. Svo er gott að opna augun fyrir nýjum stöðum og öðru fólki. Þá má taka upp ný áhugamál, ganga í félög eða sækja námskeið.
„Í dag er ég fullkomlega sátt við skilnaðinn. Hann gaf mér tækifæri til að endurskoða líf mitt og fara upp úr þeim hjólförum sem ég var í. Ég er óendanlega þakklát fyrir vinina sem ég á og hafa staðið með mér. Eitt kom mér líka verulega á óvart, ég hélt þegar ég skildi að lítil eftirspurn væri eftir 61 árs konu en annað hefur komið á daginn. Ég á mér í dag bæði kærasta og stærri hóp vina en áður,“ segir viðmælandi okkar að lokum.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
