Andrými eftir Eirík Jónsson er frumleg og skemmtileg bók. Þetta er safn, að því er virðist, óskyldra sagna sem segja frá ólíkum persónum og aðstæðum þeirra. Titillinn vísar í að gefa þurfi fólki rúm, rými til að anda og það er einmitt það sem höfundur ætlar sér, gefa persónunum sínar mínútur í kastljósinu til að viðra hugsanir sínar og tilfinningar til aðstæðna sem mæta þeim. Oft er hið skoplega í forgrunni en iðulega dapurlegri hliðar mannlífsins.
Hér er líka margt sérstætt, ekki endilega það sem við hefðum búist við af við af vísindamanni en einmitt það gerir bókina athyglisverða. En þar er vert að staldra við og velta fyrir sér hvort undirtitillinn gefi vísbendingar. Ef við gefum okkur að titillinn segi eitthvað um hvað höfundur ætlar sér með því að gefa þessum karakterum andrými eru þá kviksögur ekki einhvers konar leiðarvísir líka? Kviksögur vísa til slúðursagna og við tortryggjum þær, teljum upprunann vafasaman og að þarna hafi hugsanlega egg orðið að fimm hænum. En ef við greinum orðið þá má líta þetta öðrum augum, að vera kvikur er að vera lifandi og kannski er verið að segja okkur að þarna sé að finna frásagnir af lífum, einhverju að kvikna og verða til.
Í bókinni eru teikningar eftir Elínu Eddu Þorsteinsdóttur sem bæta miklu við upplifunina og neðanmálsgreinar sem eru í senn viskumolar, skilgreiningar og jafnvel áminningar. Ekki er þó allt sem sýnist með þær allar. Þeim virðist þó ætlað að draga fram kjarnann í sögunni fyrir ofan eða bæta við umhugsunarefni tengdu henni.
Eiríkur hefur gott vald á íslensku máli og stíll hans er einfaldur og fremur hversdagslegur en samt blæbrigðaríkur. Kímnin og léttleikinn skín samt alltaf í gegn og það óskaplega gaman að grípa þessa bók og lesa aftur og aftur sumar sögurnar til ná að brosa og jafnvel skella upp úr.
Steingerður Steinarsdóttir ritstjóri Lifðu núna skrifar.
